Οι εκδόσεις Άπαρσις για να τιμήσουν τη μέρα "3 Δεκεμβρίου- Παγκόσμια ημέρα για την αναπηρία" και να αναδείξουν την υποχρέωση όλων μας στη συμπερίληψη, την προσβασιμότητα και τον αλληλοσεβασμό
- στις 3 Δεκεμβρίου 2020 θα ανεβάσουν δύο διηγήματα του μαθητή Δημήτρη Τσαλίδη, που φοιτά στην Β Γυμνασίου του ΕΝΕΕΓΥΛ (Ενιαίο Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο Λύκειο) Ελευσίνας (αποστολή υλικού από την Ζέλου Παναγιώτα εκπαιδευτικό Μουσικής)
3 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ- ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΜΕΡΑ ΑΝΑΠΗΡΙΑΣ 2020
Οι εκδόσεις Άπαρσις για να τιμήσουν τη μέρα αυτή δημοσιεύουν δύο διηγήματα μαθητή σε ΕΝΕΕΓΥΛ. Δύο διηγήματα του Δημήτρη Τσαλίδη, μαθητή της Β΄ Γυμνασίου του ΕΝΕΕΓΥΛ (Ενιαίο Ειδικό Επαγγελματικό Γυμνάσιο Λύκειο) Ελευσίνας. Η αποστολή των διηγημάτων έγινε από την μουσικό ειδικής αγωγής του σχολείου Γιώτα Ζέλου.
Απολαύστε τα διηγήματα:
Μία μέρα και έναν καιρό ήταν ο Μπάμπης μαζί με την κοπέλα του την Ελισάβετ που την αγαπούσε πολύ.
Ήταν καλή γυναίκα με μεγάλη καρδιά και αυτή το ίδιο τον αγαπούσε πολύ.
Είχαν ένα μεγάλο μαγαζί εστιατόριο που πήγαινε μία χαρά και είχε μεγάλο κέρδος το μαγαζί.
Έτσι όπως της μίλαγε ο Μπάμπης της Ελισάβετ για να μεγαλώσουν την επιχείρηση- δηλαδή ήθελε να φτιάξει άλλο ένα εστιατόριο με ρώσικη κουζίνα- ένιωσε τσίμπημα στην καρδιά του και πόναγε λίγο. Σκέφτηκε ότι πρέπει να τρώει υγιεινά φαγητά και πολλά άλλα.
Μετά από μισό χρόνο έτσι πως βγήκε μία βόλτα στην παραλία, είχε πολύ ωραίο καιρό αλλά είχε πολύ ήλιο και πάλι τα ίδια άρχισαν.
Ένα κορίτσι που περπάταγε τον είδε λιπόθυμο και φώναζε:
-Μπαμπά,μπαμπά, έλα να δεις.
Ήρθε ο μπαμπάς, με τη πρώτη τον σήκωσε και τον πήγε στο αμάξι, τον πήγε στο νοσοκομείο αλλά ήταν αργά. Δεν άντεξε η καρδιά του και πέθανε.
Η Ελισάβετ τον έψαχνε. Έτσι όπως τον έψαχνε βρήκε το κινητό του στη παραλία πεταμένο. Τρόμαξε το πήρε και πήρε τηλέφωνο τον αδελφό του. Τον ρώτησε:
-Είναι μαζί σου ο Μπάμπης;
- Όχι, είπε ο Μιχάλης
- Τον ψάχνω και δεν τον βρίσκω. Πού είσαι Ελισάβετ;
Στο σπίτι, του λέει η Ελισάβετ και ο Μιχάλης, αμέσως ξεκίνησε προς τα εκεί.
Μέσα σε 20 λεπτά ήρθε. Πήγανε και ξανά ψάξανε μαζί όλο το βράδυ. Ψάχνανε αλλά δεν ψάξανε στο νοσοκομείο.
Ο άνθρωπος που βρήκε τον Μπάμπη έψαχνε κάποιον συγγενή του να του το πει. Την άλλη μέρα πήγε στην παραλία εκεί ακριβώς που τον βρήκε λιπόθυμο. Ήταν και η Ελισάβετ πάλι. Με την πρώτη τον πλησίασε και του είπε
- Βρήκατε έναν άνθρωπο; Χάθηκε και τον ψάχνουμε.
- Ναι. Τον έχω δει λιπόθυμο εδώ που είμαστε τώρα. Τον πήγα στο νοσοκομείο. Εδώ θέλω να πω... Συγνώμη που θα σε στεναχωρήσω αλλά πέθανε.
Ο Μιχάλης έσκυψε το κεφάλι κάτω και έκλαιγε.
Η Ελισάβετ έπεσε στα γόνατα έκλαιγε και κοίταγε τα σύννεφα.
Αγάπη μου πού είσαι; Πού είσαι; Σε αγαπώ, φώναζε, κλαίγοντας.
Ο Μιχάλης κοίταξε την Ελισάβετ και της είπε:
- Μην κλαις πρέπει να πάμε να δούμε τον Μπάμπη.
Ο άνθρωπος που βρήκε τον Μπάμπη τους είπε πως τον λένε Νίκο και ότι θα πάει μαζί τους για να βρουν τον Μπάμπη.
Ο Νίκος τους πήγε στο νοσοκομείο και είπε στους γιατρούς πως είναι ο Μιχάλης ο αδερφός του και η γυναίκα του.
Οι γιατροί τους πήγαν στο δωμάτιο (νεκροτομείο) και όταν τον είδαν, ξέσπασαν σε κλάμματα. Ο αδερφός του τον πλησίασε κλαίγοντας. Η Ελισάβετ μόλις τον είδε λιποθύμησε. Αμέσως, τη σήκωσε ο γιατρός και ο Μιχάλης. Την πήγαν σε άλλο δωμάτιο και την ξάπλωσαν. Μετά από δύο λεπτά συνήλθε. Κοίταγε το ταβάνι, ασταμάτητα.
Ήταν χάλια για πολλές μέρες, αλλά μία μέρα ξύπνησε και είπε στο εαυτό της πως πρέπει να πάρει την δύναμη στα χέρια του.Έτσι πήγε στο μαγαζί με χαμόγελο.
Ο Μιχάλης δεν το περίμενε ότι θα έρθει ενθουσιάστηκε και τώρα πια δουλεύουνε μαζί.
Μετά όταν πήγε σπίτι το βράδυ, πήγε να ξαπλώσει. Πήγε στο κομοδίνο του Μπάμπη και βρήκε ένα κουτάκι που είχε ένα δακτυλίδι με ένα μικρό γράμμα που έλεγε "θα σε αγαπώ πάντα".
Τα ακούμπησε στην καρδιά της και έφυγε έξω. Κοίταγε τα αστέρια και έλεγε:
Kαι εγώ σε αγαπάω Αγγελούδι μου, με χαμόγελο.
........................................................................................................................................
Μια μέρα και έναν καιρό ήταν ο Μάριος, που του άρεσαν τα ζώα, πιο πολύ τα άγρια ζώα.
Κάθε μέρα σχεδόν είναι στο ζωολογικό κήπο.
Το όνειρο του είναι να ανοίξει ένα τσίρκο με διαφορά ζώα, ελέφαντες, λιοντάρια, τίγρης και πολλά άλλα. Αλλά το αγαπημένο του είναι η μαϊμού.
Θέλει να ταξιδέψει σε πολλές χώρες με το τσίρκο του και να κάνει θέατρο.
Αλλά, επειδή είναι μικρός και δεν μπορεί, πάει στον θείο του τον Χρήστο, που έχει δικό του τσίρκο και είναι πολύ μεγάλο και ωραίο.
Κάθε Κυριακή ανοίγει το τσίρκο και έρχεται πολύς κόσμος. Έχει δύο κλόουν που χορεύουν και φωνάζουν τα παιδιά στην πίστα και τους κάνει κόλπα και τους αρέσει.
Έτσι, ακριβώς, ο Μάριος θέλει να φτιάξει το δικό του τσίρκο.
Όμως μία μέρα ο Μάριος ρωτάει τον θείο του: Θείε, μπορώ να κάνω και εγώ αυτήν την Κυριακή τσίρκο; Είμαι μερικά χρόνια εδώ, από τα 11 μου, και τώρα είμαι 15 χρονών και από ότι βλέπεις τα καταφέρνω.
- Έχεις δίκιο! Το κυνηγάς από μικρός, Μάριε και δεν τα έχεις παρατήσει. Και αυτό μου αρέσει σε εσένα. Εγώ θα σε αφήσω αλλά θέλω να μου κάνεις καλή προπόνηση και να είσαι έτοιμος σε μία εβδομάδα.
Ευχαριστημένος ο Μάριος και χαμογελαστός πετάει από τη χαρά του και πάει στους γονείς μου να το πει.
Πήγε τρέχοντας. Σε 5 λεπτά έφτασε
και χτύπαγε την πόρτα σαν τρελός. Η μάνα του τρόμαξε. Άνοιξε γρήγορα την πόρτα και είδε τον Μάριο χαμογελαστό και καταιδρωμένο αλλά και χαρούμενο. Εκείνος χοροπηδάει και γελάει. Εκεί ήταν και ο πατέρας του και του λέει:
-Τι έγινε ο Μάριε;
- Θα κάνω τσίρκο μαζί με το θείο, μπαμπά.
Ο μπαμπάς και η μαμά χάρηκαν πολύ.
Μετά από κάτι μέρες κόντευε η Κυριακή και ο Μάριος τόσο πολύ χαρούμενος που επιτέλους έφτασε η μέρα που θα κάνει τα κόλπα του.
Είχε πολλή αγωνία, που θα ερχόταν η ώρα να βγει.
Όταν βγήκε πολύς κόσμος άρχισε να χειροκροτά και να σφυρίζει.
Είδε και τη μαμά του και τον πατέρα του.
Έτσι όπως τον κοίταγε ο θείος του έκανε νόημα ότι το όνειρό του σχεδόν πραγματοποιήθηκε.
Χάρηκε και δάκρυσε.
Μετά από δύο ώρες το τσίρκο τελείωσε και ο κόσμος ξανά χειροκρότησε και ξανά σφύριζε.
Ο Μάριος συγκινήθηκε, έτρεξε στον θείο του και τον αγκάλιασε.
- Σε ευχαριστώ πολύ για όλα αυτά τα χρόνια, του είπε.
- Μην κλαις! Τα κατάφερες και Μπράβο σου. Καλά έκανες και κυνήγησες το όνειρό σου και τα κατάφερες. Έτσι ακριβώς οι άνθρωποι που συνεργάστηκες και αυτοί κυνήγησαν το όνειρό τους και τα κατάφεραν έτσι και εσύ τα κατάφερες και εσύ και πολύ καλύτερα. Μπράβο σου!
